Լատիշերեն (ինքնանուն՝ latviešu valoda), Հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի բալթյան լեզվախմբի լեզու։ Լատիշերեն խոսում են աշխարհում 1,8 միլիոն մարդ։ Այն պաշտոնական լեզու է Լատվիայում։ Լատիշերենը չի մտնում ըստ տարածման աշխարհի լեզուների դասակարգման մեջ։
Լատվերեն․ լատիշերեն, լեթթերեն լատվիացիների (լատիշների) լեզուն։ Խոսվում է Լատվիայում, մասամբ՝ հարակից վայրերում և արտասահմանում։ Ունի 3 բարբառ, որոնցից միջին լատիականը (Կենտրոնական Լատվիա) ընկած է գրական լատվերենի հիմքում։ Շեշտը սկզբնավանկում է և կապված։ Հաստատվում է հնչերանգի 2 կաղապար՝ տևական և ոչ տևական։ Առկա է հոլովման (7 հոլով, 6 հոլովում), խոնարհման ձևերի բազմազանություն։ Գոյականն ունի սեռի (արական, իգական), թվի (եզակի, երկակիի մնացորդներ, հոգնակի), հոլովի, դեմքի կարգեր։ Գրավոր աղբյուրները՝ 16–րդ դարից, այբուբենը՝ լատինագիր։
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից (հ․ 4, էջ 498)։