Recas
Esti artículu necesita wikificase. |
![]() | |||||
---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||
| |||||
Alministración | |||||
País | ![]() | ||||
Autonomía | ![]() | ||||
Provincia | ![]() | ||||
Tipu d'entidá | conceyu d'España | ||||
Nome oficial | Recas (es)[1] | ||||
Códigu postal |
45211 | ||||
Xeografía | |||||
Coordenaes | 40°03′10″N 3°59′05″W / 40.052777777778°N 3.9847222222222°O | ||||
Superficie | 31 km² | ||||
Altitú | 571 m | ||||
Llenda con | |||||
Demografía | |||||
Población |
4876 hab. (2023) - 2362 homes (2019) - 1900 muyeres (2019) | ||||
Porcentaxe |
0% de provincia de Toledo 0.23% de Castiella-La Mancha 0.01% de España | ||||
Densidá | 157,29 hab/km² | ||||
Más información | |||||
Estaya horaria | UTC+01:00 | ||||
recas.es | |||||
![]() |
Recas ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
[editar | editar la fonte]El términu "Recas" deriva de recuas, conxuntu d'animales de carga, que de la mesma deriva del árabe "rákab" que significa caravana, cabalgata o cortexu. Nel sieglu XII denominábase Recas o Recuas indistintamente.
Población
[editar | editar la fonte]Recas tenía una población de 3.727 habitantes según datos del padrón de 2008 (INE 2009).
De los 3.727 habitantes de Recas, 1.609 yeren muyeres y 2.118 homes.
En 2015 tenía una población de 4.896 habitantes según los datos oficiales publicaos pol INE.
Símbolos
[editar | editar la fonte]El blasón o descripción testual del escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu la 1 de marzu de 1991; la publicación de la orde produció'l 13 de marzu de 1991 nel Diariu Oficial de Castiella-La Mancha:
«Forma española, estremáu en mantel. Primero en campu de sinople, una torre d'oru. Segundu, Cruz mozárabe d'oru, en campu de púrpura. Na zona mantelada, en campu d'oru, una olivar al natural arrincáu. Al timbre, Corona Real zarrada.»
La descripción de la bandera municipal foi aprobada simultáneamente:
«Bandera mastilada por metá: la franxa cimera de color púrpura, la inferior de color verde y el triángulu xunto al estil, de color mariellu, con una olivar centráu, de los sos colores.»
Dase la circunstancia que, dende la so aprobación pol Plenu del Conceyu nel añu 1991 en tolos materiales editaos pol Conceyu dende entós y nel usu habitual de les representaciones del escudu o la bandera per parte de los vecinos decidió resalvase l'usu del color púrpura pa sustituyilo por un colloráu Naftol que nun tien vinculación con aprobar por el mesmu Conceyu nin cola so descripción heráldica Podemos ver un exemplu equí
Xeografía
[editar | editar la fonte]Recas llenda colos términos municipales de Chozas de Canales, Lominchar, Camarenilla, Arcicóllar, Camarena, Cedillo del Condado, Villaluenga de la Sagra, Yunclillos y Bargas, toos ellos de la provincia de Toledo.
Recas ta asitiáu nuna llocalización pola qu'antaño corríen, güei soterraos, dos regueros, unu poles actuales cais d'El Manzanar, Plaza España y José Antonio y l'otru peles cais La Fonte y La Pilastra, escurríen dixebraos hasta onde se xunten La Pilastra y José Antonio y siguíen xuntos por callar Arques d'Agua. Ye por eso polo que'l pueblu ta práuticamente en cuesta con dos marcaes "aguaes" escontra estos dos regueros con delles cuestes bastantes empinaes.
Clima
[editar | editar la fonte]Recas cuenta con un clima mediterraneu continentalizado, al igual que'l centru d'España. Los iviernos son fríos y húmedos, con frecuentes xelaes que PUEDEN producise dende ochobre a mayu. Sicasí, les nevaes son bien pocu habituales por cuenta de la so baxa cota (alredor de los 571 msnm). Per otru llau, los branos son llargos y bien calorosos. Nos meses de xunetu y agostu supérase fácilmente los 35-37 °C mientres el día.
Ríu Guadarrama
[editar | editar la fonte]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Rio.gif/220px-Rio.gif)
Cunten los nuesos mayores que cada branu, el ríu Guadarrama yera'l puntu d'alcuentru pal ociu y diversión de los nuesos requeños. Por norma xeneral les obligaciones del campu nun dexaben dir bañase al ríu tanto como deseyaben. Quiciabes el 25 de xunetu, festivu bultable, faíase una salvedá y decenes de families, grupos d'amigos pasaben el día nes cristalines agües del nuesu ríu. Los tiempos camuden, les necesidaes tamién. Por suerte la población activa de Recas cunta güei con más tiempu llibre y distintos alternatives d'ociu, pero nun s'atopa ente tan ampliu abanicu de posibilidaes la posibilidá de dir bañase nel ríu como antaño. La degradación constante de los nuesos ríos, del nuesu medioambiente, provocáu polos grandes arramaos industriales y l'ensin razón del ser humanu provocó que güei, atopemos na nuesa paraxa con imáxenes que, lloñe d'agorar una catástrofe ecolóxica, tórnense de lo más desoladoras. Por ello, el Conceyu de Recas nel añu 2006, mientres la primer llexislatura de José López como alcalde, decidió nun Plenu estraordinariu aprobar la propuesta d'un conveniu de collaboración pa la prestación del Serviciu d'Agües Residuales ente la Entidá de Derechu Públicu Agües de Castiella-La Mancha y el Conceyu de Recas. La Conseyería de Mediu Ambiente y Desenvolvimientu Rural comprometióse, al traviés de la citada entidá, a financiar el costu d'una Estación Depuradora d'Agües Residuales. El Conceyu pela so parte va apurrir los terrenes necesarios y les preceptives autorizaciones. Esta actuación, entá sobre'l papel va apurrir una nueva imaxe al nuesu Guadarrama, yá que tolos arramaos residuales van ser depuraos de forma previa al so depósitu nel ríu. Esperamos qu'esti proyeutu abra una nueva etapa na hestoria del so caudal, que nos faiga remembrar saludables momentos pasaos.
Historia
[editar | editar la fonte]Esisten afayos de mosaicos romanos na paraxa conocida por Peronilla, onde paez tuvo asitiáu'l primitivu nucleu urbanu y atopáronse nuevos restos arqueolóxicos de la dómina árabe qu'atestigüen la presencia de xentes nesta zona onde Recas ye una continuación yá nel Altu Medievu d'esta población. Citar por primer vegada, col nome de Recas, nuna donación que fai Alfonsu VII al arzobispu de Toledo; entós apúrre-y el castiellu de Canales colos sos términos; asina Recas dependía d'esti castiellu y de la mesma formaba parte del patrimoniu de la ilesia metropolitana de Toledo. En 1576 Recas yá ye llugar realengu.
Según l'autor Jairo Javier García Sánchez, la primitiva población dempués de la Reconquista, pudo ser de cristianos del norte de la península y más concretamente vasconos.[3]
Virxe de la Oliva
[editar | editar la fonte]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Virgenrecas.jpg/220px-Virgenrecas.jpg)
La imaxe de La nuesa Señora la Virxe de la Oliva, atópase amestada al árbol milenariu de la olivar. El olivo, o como gusta llamar per estes tierres: la oliva, forma parte de la tradición y la devoción relixosa en Recas. Ellí esiste una oliva que destaca sobre les demás pol so grandor y frondosidad. Antes de la invasión musulmana de la península ibérica, sobre esa paraxa y non bien lloñe del Castiellu de Canales, llevantábase una Ermita a la devoción a la Virxe. Los devotos de la Ermita enantes citada, usaron la frondosidad de la oliva pa salvaguardar les imáxenes de cultu. Ye por ello que dende aquella dómina esti árbol tuvo amestáu a la devoción de la imaxe mariana a la qu'emprestó'l so nome. Dempués de Reconquistar, y por ello la recuperación de les imáxenes, los cristianos retomaron con mayor intensidá la so devoción a la Virxe de la Oliva. Según el legáu históricu que llega a l'actualidá, al traviés de la tradición, cunten que la citada oliva empezó a sudar aceite y qu'inclusive nel día de güei cuerre por nuedos y junturas de los ramos de dicha oliva, anque non tan sutil y delgáu como se saca de l'aceituna. Esti acontecimientu, xuníu a los anteriores, favorecieron les primeres pelegrinaciones a la oliva. Mientres la Edá Media, dichu cultu y veneración llegó a espandise tantu que llegó a oyíos de la Corte y el Rei Xuan II. Dada la relixosidá del monarca, ordenó llevantar na zona un Conventu llamáu de La nuesa Señora de la Oliva, por qu'en él agospiárense relixosos observantes de la Compañía de San Franciscu d'Asís. Anque esti Conventu franciscanu del sieglu XV desgraciadamente nun sobrevivió al pasu del xarré.jpg tiempu, según los historiadores y espertos, la so estructura podía tar formada por un gran claustru de forma cuadrada redolada al cual disponíense les celdes y habitaciones necesaries pa la comunidá. Sufriendo a lo llargo de los sieglos ciertes ampliaciones d'importancia, y pudiendo llegar según dalgún historiador a tener dos claustros con planta cimera, del que namái esisten los escombros, una güerta y una alamea allegante, que se rieguen con manantial. Tres estes dómines convulsas, la imaxe de La nuesa Señora de la Oliva foi traida al nuesu pueblu, y anguaño fuelga na so Parroquia. Anguaño la Virxe de la Oliva sigue venerándose con gran devoción por tolos requeños. Mientres el sieglu XX, más concretamente sol apostoláu en Recas del párrocu D. José María Gómez Jane, atóldase una escampada con altar na redolada de la oliva onde cunta la hestoria qu'apaeció la Virxe, proyeutu inspiráu ya impulsáu pol citáu párrocu. Nel estragal del segundu mileniu, constrúyese una capiya dedicada a la veneración de la Virxe de la Oliva, ellí llevántase un retablu inspiráu naquel que pudiera esistir na so antigua morada al llau de los flaires franciscanos. La Capiya n'honor a La nuesa Señora de la Oliva asítiase allegante a la Ilesia San Pedro Apóstol de Recas. Esti proyeutu forma parte d'una obra filantrópica de la familia requeña Ortiz Bravo. En 2004, na Escampada de la Oliva asítiase una escultura de bronce cola esfinxe de la Virxe de la Oliva, frutu de la devoción d'una familia de Recas. El 8 de setiembre ye'l día grande de la veneración a la Virxe de la Oliva patrona de Recas. El domingu de la Santísima Trinidá ye tradición la pelegrinación a la Escampada onde s'atopa enclavada la Oliva.
Castiellu de Canales
[editar | editar la fonte]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Castillo-canales01-g.png/220px-Castillo-canales01-g.png)
El castiellu de Canales, yá esistía a principiu del sieglu VIII. Demostrar el que, los vecinos más notables de Canales y Calatalifa rindieron pleitesía, en xunetu del añu 930, al Califa Abd – Al – Ramán III, qu'entós abarganaba Toledo. En 1126 Canales pasa a pertenecer al rei Alfonsu VII. El 21 d'agostu de 1143 el rei Alfonsu VII concede al arzobispu de Toledo'l Señoríu de Canales. Esti arzobispu concede, nel mesmu añu, a los sos clérigos d'enfotu pa sostenimientu de la paz, la metá del Señoríu de Canales, ente otres villes. Al confirmar Alfonsu VIII los privilexos de la Catedral de Toledo, el 6 d'agostu de 1184, dende Afrelle, citar de nuevu Canales; y nel mesmu añu, el 12 d'avientu, dende Segovia, dichu monarca al confirmar los términos del Conceyu d'esta ciudá como llende de la so xurisdicción con Toledo, vuelve mentase Canales, Madris, Olmos y Alfamín. Nel añu 1184 , nuna bulda d'Eugenio III dirixida al arzobispu de Toledo, nome a Canales como “Oppidórum” de realengu y confírma-y el Señoríu Real. N'otres buldes d'Alejandro III, Urbanu III y Celestino III, nos años 1161, 1186 y 1192, respeutivamente, méntase nuevamente Canales. Otra bulda, ésta de Inocencio III, en 1210, señala a Canales como plaza fuerte. En 1368 el castiellu de Canales foi desmanteláu pol rei Pedru I, y darréu reconstruyíu pola diócesis toledana de Monseñor Pedro Tenorio.A lo llargo de la Edá Media, según diba perdiendo'l so interés militar, el castiellu de Canales foise despoblando amodo. Sobre l'añu 1517, la fortaleza taba bastante desdexada y en ruines les sos torres. Sigue perteneciendo al señoríu del Arzobispáu de Toledo sol reináu de Carlos V. Nel sieglu XIX y XX esta paraxa onde s'asitia'l Castiellu de Canales pertenez a la familia requeña Cabaña Caballero. La estructura del Castiellu de Canales llegó desdibuxada a los nuesos díes, perdiéndose casi por completu los sos restos arqueolóxicos.
Alministración
[editar | editar la fonte]Llexislatura | Nome | Partíu |
---|---|---|
1979-1983 | José Sánchez Bravo | AP/PDP/UL |
1983-1987 | José Sánchez Bravo | AP/PDP/UL |
1987-1991 | José Sánchez Bravo | PP |
1991-1995 | José Sánchez Bravo | PP |
1995-1999 | José Sánchez Bravo | PP |
1999-2003 | José Sánchez Bravo | PP |
2003-2007 | José López García | PSOE |
2007-2011 | Alfredo Sánchez Ortega | PP |
2011-2015 | José López García | PSOE |
2015-2019 | Laura Fernández Díaz | PP |
2019-2023 | n/d | n/d |
2023- | n/d | n/d |
Nel salón d'actos del Conceyu de Recas esponer dende l'añu 2007 fotografíes de tolos alcaldes que fueron designaos pal cargu mientres la dictadura de Franco y les de dalgunos de los anteriores a la proclamación de la II República. Foi la respuesta del equipu que gobernó'l conceyu ente los años 2007 y 2011 a la promulgación nesi mesmu añu de la Llei de Memoria Histórica
Mediu ambiente
[editar | editar la fonte]Puntu Llimpiu
[editar | editar la fonte]Recoyida selectiva de residuos sólides urbanos reciclables del términu municipal de Recas. ALLUGAMIENTU: Asítiase nel entronque ente Camín Tocenaque, cai Real Norte y la Unquerilla. NUEVU HORARIU: Llunes, Martes, Xueves, Vienres y Sábadu, de 10.00 h. a 14.00 hores. ( Miércoles y Domingu zarráu). BORRAFES QUE S'ALMITEN: Metales, chatarra, aceites vexetales usaos, que van presentase en botella o garrafa zarraos, non entemecíos con aceite de maquinaria, motores de vehículos o d'otra naturaleza mineral, plásticos, residuos avolumaes como: muebles, electrodomésticos, colchones, xergones, marcos, puertes con un máximu de 50 quilos o un mueble de pesu cimeru. Escombros o cualesquier otru material inerte, por casu maderes procedentes de pequeñes obres doméstiques, hasta un máximu de 50 quilos. PROHIBÍU: Basures orgániques, neumáticos, residuos d'orixe industrial, abandonar residuos de cualquier tipu na puerta de la instalación fora del horariu de funcionamientu del puntu llimpiu, depositar residuos fuera del contenedor, depositar residuos que nun tean establecíos nos señalaos. PERSONAL: Esiste un operario qu'informa a los usuarios de too lo referente al puntu Llimpiu.
Recoyida Selectiva
[editar | editar la fonte]La recoyida de Residuos Selectiva consiste na recoyida ordinaria de basures escoyíes d'orixe domésticu o de similar carauterización. Esta seleición consiste na distribución de contenedores de papel y cartón de color azul, envases de color mariellu (bricks, llates, tapes, plásticos d'envoltorios, proteutores de poliuretano, botelles de plásticu…) y vidriu de color verde (botelles, vasos…). El Conceyu de Recas, dispunxo contenedores de recoyida selectiva distribuyíos a lo llargo de tol conceyu en cais y espacios destinaos pa esti fin. Normes d'arramáu: Queda prohibíu l'arramáu de cualquier tipu de residuu n'espacios ensin habilitar pa esti fin. Tire la basura dientro de los contenedores de color azul pa papel y cartón, verde pa vidriu y mariellu pa envases. Nun tire basura que nun correspuenda nos contenedores de recoyida selectiva. Dixebre los vidrios, el cartón y papel y los envases pa vertilos dientro de los sos correspondientes contenedores.
Demografía
[editar | editar la fonte]Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2009 según datos del INE.
1996 | 1998 | 2000 | 2002 | 2004 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2,469 | 2,580 | 2,614 | 2,941 | 2,922 | 3,138 | 3,249 | 3,498 | 3,727 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
(Fonte: INE [Consultar]) |
NOTA: Les cifres de 1996 tán referíes a 1 de mayu y les demás a 1 de xineru.
Gráfica d'evolución demográfica de Recas ente 1900 y 2006 |
![]() |
Fonte Institutu Nacional d'Estadística d'España - Ellaboración gráfica por Wikipedia |
El conceyu de Recas cunta cola singularidá demográfica d'allugar ente la so población a habitantes de más de cuarenta nacionalidad, siendo la española y la maliense les predominantes. Dende mediaos de los años 90 del s. XX mientres una dómina na que los productos del campu (principalmente la llechuga y la cebolla) algamaben precios que faíen les esplotaciones agraries especialmente rentables numberosos inmigrantes fueron asitiándose nel conceyu. Naquellos años vivíen en condiciones de habitabilidad bien precaries (nieves nel campu, tiendes de campaña, etc) pero na actualidá procesos de reagrupación familiar y el progresu económicu de munchos inmigrantes favorecieron qu'aquella situación reviértase y cunten con viviendes qu'axunten les condiciones normales de habitabilidad.
Cebolles (Tipu Recas)
[editar | editar la fonte]Les cebolles tipu Recas son cebolles de balbos. “Recas” ye un tipu xenéticu de cebolla escoyida nel conceyu toledanu de Recas del que toma'l so nome y les condiciones d'adautación al mediu natural peculiar de la zona de producción de Castiella-La Mancha. Según medios de comunicación y estadístiques del Ministeriu d'Agricultura, Pesca y Alimentación d'España, la producción de cebolla en Castiella-La Mancha ye más de la metá de la producción nacional. Y la cebolla tipu Recas ye'l 50 per cientu. Esta cebolla ta totalmente afecha a esta zona de producción, con unes carauterístiques específiques que les faen como úniques Cebolles con denominación d'orixe de la Mancha reconocíes. Tamién son destacaes de les cebolles tipu Recas les sos propiedaes como'l tamañu, el color de la piel, adautación de les túniques esternes pa la so manipulación mecánica, el dulzor, conteníu en materia seco y tiempu de caltenimientu n'almacén. El color carauterísticu de la piel, aparte del componente xenéticu de les variedaes de cebolles tipo Recas, ta direutamente rellacionáu cola cantidá d'hores de sol esistentes na zona. El manexu del cultivu ta carauterizáu por un final del procesu que tiende a consiguir un bon zarru del pescuezu de la cebolla, qu'al pie de les condiciones climátiques de la zona, baxes temperatures y baxu mugor relativo de los meses d'almacenamientu, apurren una gran calidá en caltenimientu. La oscilación térmica de la nueche al día nesta zona xeográfica ta entendida ente 18 y 20 graos, siendo les temperatures medies nocherniegues nos meses de branu inferiores a 20º, polo que la planta de cebolla tipo Recas consume menos sustancies de reserva mientres el procesu respiratoriu nocherniegu, lo que produz que sía mayor la fotosíntesis neta. Esto traduzse nun mayor tamañu de los bulbos de cebolles Recas desenvueltos na zona d'influencia de les Cebolles con denominación d'orixe de la Mancha.
Fiestes
[editar | editar la fonte]- Los díes 3 y 4 de Febreru, celébrense les fiestes de San Blas y de "San Blas Chicu" (3 de Febrero fiesta llocal).El día 2 de febreru realiza la baxada del santu dende la Ermita hasta la Ilesia parroquial y bendícense les rosques, pela nueche hai una gran foguera na plaza por cuenta de la Candelaria y un espectáculu de fueos artificiales. El día 3 hai una Santa Misa n'honor de san Blas y pela tarde hai procesión. El día 4 celébrase la fiesta llamada popularmente "San Blas Chicu" na qu'hai xuegos infantiles, un remolque afatar con hortolices un una persona amarutada de santu va nella peles cais del pueblu, realízase un pregón destacando los fechos acaecíos a lo llargo del añu nel pueblu de manera risible.
- Antroxos a finales de febreru, y Entierru de la Sardina'l Miércoles de Ceniza.
- Selmana Santa: con distintes procesiones peles cais del pueblu.
- Feria d'Abril: celebrada a mediaos de mayu, con diversos actos populares.
- Del 1 al 9-10 de Setiembre, celébrense les fiestes patronales n'honor a Ntra. Sra. de la Oliva (8 de Setiembre fiesta llocal): son les fiestes grandes, y tán formaes por diversu concursos: pintures nel suelu, póker, cartelos anunciadores... El día 6 hai un desfile de xarrés y charanga per tol pueblu (cabo destacar qu'últimamente cola motiva de la fiesta a pela nueche volvióse más multitudinaria), el 7 hai fueos artificiales... Delles nueches hai verbenes na Plaza España y na Pilastra zona nueva. Les fiestes terminen con una paella xigante'l día nueve na Pilastra y pela nueche una gran traca de fin de fiestes. Igualmente nueve díes antes del 8 de setiembre hai novena n'honor de Ntra. Sra. la Virxe de la Oliva; cada 5 años (los acabaos en 4 y en 9), les novenes entamar nes distintes places del pueblu y la Virxe pasa la nueche y a otru día na casa de dalguna familia requeña, les cais pola que pasa la Virxe son decoraes nel suelu por pintures con motivos florales, palombos de la paz, mensaxes... sáquense tiestos a la cai y afátense con banderolas.
- La nueche del 31 d'Avientu, celébrase la Nuechevieya.
Monumentos y llugares d'interés
[editar | editar la fonte]A destacar:
- La ermita de san Blas
- La ilesia parroquial de san Pedro Apóstol (edificiu del sieglu XV)
- El castiellu de Canales (datáu del sieglu VIII, güei namái queda d'él unes ruines de lo que foi la so estructura) asitiáu dientro d'una finca privada.
- L'Abadía de Recas (Recas), asitiada frente a la Ilesia Parroquial de san Pedro Apóstol, que foi morada de flaires, construyida en 1580 y desamortizada a la Ilesia na Desamortización de Mendizábal y pasada a manes privaes (na actualidá puede arrendase pa eventos).
- Escampada de la Oliva de la Virxe: a 3 km al norte del nucleu urbanu pel Camín Altu de la Oliva atópase enclavada la milenaria olivar de la Virxe, onde al Rei Alfonsu VI apaecióse-y la Santísima Virxe. Llugar nel qu'hubo un conventu, del que güei día apenes queden ruines. La olivar anguaño atópase nuna escampada asitiada nuna parcela privada que pertenez a una familia que nun la venció a la Ilesia como equivocadamente créese nel conceyu, anque tolera l'usu relixosu de la mesma.
Personaxes pernomaos de la llocalidá
[editar | editar la fonte]- Don Diego d'Herrera: requeño, foi misioneru y coló a Méxicu onde aportó a gran conocedor de la so llingua. Dende Méxicu coló a les Islles Filipines y foi nomáu Cimera del conventu de Cebú. Convierte y bautiza al rei de Cebú El to Pala. En 1569 ye escoyíu primer provincial d'esta nueva provincia. Viaxa a España y presenta informe a Felipe II sobre les conquistes realizaes nes Islles Filipines. El Rei, presentar al Papa de Roma por que-y nomara Obispu de Filipines (el primeru). Cosa que nun asocedió y en 1576 decide embarcase nel Galeón Espíritu Santu, camín de les Islles Filipines y cerca de la Isla de Catanduanes naufragó'l barcu y los tripulantes fueron sacrificaos polos indíxenes. Dexónos un "Memorial de Felipe II" y una rellación de la Conquista de les Islles Filipines. Diego d'Herrera, foi en Filipines Primer Superior Provincial de los Agustinos, fundó la primer ilesia en Manila (Ilesia de san Agustín) y foi capellán del Adelantado Miguel López de Licazpi. (Estos dados llográronse del archivu d'Indies de Valladolid).
- Fray Melchor: participó nel descubrimientu d'América y aportó a Obispu de Filipines. Nun se pudo pescudar si tratar de Diego d'Herrera y tomara el nome de Fray Melchor, yá que naquella dómina había en Recas unos trenta flaires agustinos nel Conventu de La nuesa Señora de la Oliva, nun sería difícil que fuera unu más de los embarcaos pa eses tierres.
- Don César Cabaña Caballero, fíu predilectu de Recas (1862-1930): nació en Recas en 1862, nel senu d'una familia acomodada, siendo los sos padres Amalio Cabañas y Ana Caballero. Gracies a les sos cualidaes intelectuales y moliciones sociales cursa estudios de medicina en Madrid ente los años 1875 y 1890. Terminaos los sos estudios, exerz con ésitu la carrera de medicina nel Hospital de San Carlos de Madrid ente los años 1890 y 1925. La creciente vocación del Doctor Cabañas, y los sos méritos profesionales na especialidá de Ciruxía, llévenlu en 1915 a la direición del Hospital San Carlos, yá que exerz hasta 1922. Mientres estos años d'intensa vida profesional, alterna les sos estancies ente la so casa madrilana na cai Madalena númberu 28 y Recas. Mientres tola so vida'l Doctor Cabañas carauterizar pol so fondu amor a Recas, destacando poles sos obres de filantropía y donaciones al pueblu que-y vio nacer. Exemplu de les sos moliciones sociales foi'l sofitu qu'ufiertó a la xente más desfavorecida de Recas. Naquella dómina yera habitual que don César, tal como se-y conocía, va unviar a xente del so enfotu a la plaza de Recas pa contratar a los xornaleros que quedaben ensin trabayu. César Cabañas dio amuesa d'arrogancia y sensibilidá para cola sociedá, donando nel añu 1921 un cuadru de presumible valor al Muséu del Prado de Madrid. Ellí inda podemos atopar la obra col númberu de catálogu 2444. Trátase d'una pintura de 0.86 por 1.05 m, realizada ente 1598 y 1604. La obra representa la figura de San Xuan Evanxelista. Anque se desconoz la so anterior procedencia, ye atribuyida al pintor El Greco. No que fai a esti fechu, reseñamos lo que l'escritor local Eugenio Diaz (2000) rellata sobre esta donación: “- nuna de les visites que faía'l Rei al Muséu del Prado, paróse ante'l cuadru y preguntó al ver la donación. ¿Quién ye esti caballeru donante llamáu César Cabañas?. Daquién contestó-y, un gran ciruxanu y direutor del Hospital San Carlos. El rei complaciente ordenó, quiero ve-y y propone-y pa ser condecoráu. Asina-y llegó a D. César la proposición del Rei. Mirase de cara un republicanu y un monarca, nunca foi bien prestosu naquellos tiempos. D. César Cabaña Caballero yera un gran republicanu y al da-y la invitación del Rei romper y refugó de plenu cualquier conversación o contautu con un Rei. Una de les sos principales obres en beneficiu de los vecinos de Recas foi la fundación del Pósito de Recas (Fundación Doctor Cabañas) el 19 de payares de 1928. Dende la so puesta en marcha, esta Fundación tien la misión social de destinar ayudes a les families más precisaes de Recas, asina por aciu creitos garantizábase-yos una necesaria ayuda financiera en dómines de mala collecha. El 24 d'avientu de 1928, el Conceyu de Recas, como representante de la voluntá popular, nomó-y fíu predilectu de Recas, poles sos obres en beneficiu de los requeños. Asina lo atestigua la placa instalada con esi envís nel Salón d'Actos del Conceyu. César Cabañas morrió'l 22 de marzu de 1930. Dempués de la so muerte, les clauses del so Testamentu definen perbién la personalidá social y de progresu del pernomáu vecín de Recas. A parte de gratificar a la so familia más cercana y la xente del so enfotu (trabayadores habituales de la so casa y la Finca El Castiellu), volvió sorprender a Recas cola so arrogancia. Nel so testamentu, a parte de beneficiar al Pósito de Recas con donaciones de capital, dexó constancia del so sofitu a nueves obres ya iniciatives como: En 1930 son construyíes unes escueles con 4 aules en terrenes de la so propiedá, qu'anguaño lleven el so nome. Mientres anguaño instalóse una fonte d'agua potable na Plaza de Recas. En 1931 construyíense unos llavaderos con 20 piles (xunto a lo que yera entós el regueru Hontanilla), beneficiando asina a toles muyeres que nesa dómina teníen que llavar en males condiciones nos regueros o inclusive nel ríu Guadarrama bastante desamoráu del cascu urbanu. Nel intre d'anguaño púnxose en marcha un Mercáu de Verdures y Frutes (asitiáu no que güei ye'l Centru de Día na cai José Antonio). El pueblu de Recas n'honor al so importante llabor social dedíca-y una cai col so nome: Doctor Cabañes. El 8 de setiembre de 2000, el pueblu de Recas vuelve homenaxar les obres de César Cabaña Caballero, inaugurando un monolitu cola so efixe na Plaza d'España.
Referencies
[editar | editar la fonte]- ↑ Afirmao en: Llista de Conceyos y los sos Códigos por Provincies a 1 de xineru de 2019. Data d'espublización: 8 febreru 2019. Editorial: Institutu Nacional d'Estadística.
- ↑ 2,0 2,1 Xunta de Comunidaes de Castiella-La Mancha (ed.): «ORDE de 01/03/1991, pola que s'aprueba l'escudu heráldicu y otorgar bandera local al conceyu de Recas, de la provincia de Toledo». Diariu Oficial de Castiella-La Mancha nᵘ21 (13 de marzu de 1991).
- ↑ García Sánchez, Jairo Javier. Ocaña, Nambroca, Recas y otros nomes de llugar: ¿repoblación vascófona en Toledo?. Revista de filoloxía española, páx. 145-160. ISSN 0210-9174.
Enllaces esternos
[editar | editar la fonte]- Diputación de Toledo.
- Llistáu d'alcaldes ufiertáu pol M. AA. PP.