Juliusz Lubicz-Lisowski
Data i miejsce urodzenia |
25 lutego 1900 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
22 lipca 1993 |
Zawód | |
Lata aktywności |
1924–1993 |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/Juliusz_Lubicz_-Lisowski_gr%C3%B3b.jpg/220px-Juliusz_Lubicz_-Lisowski_gr%C3%B3b.jpg)
Juliusz Lubicz-Lisowski (ur. 25 lutego 1900 w Rachnówce, zm. 22 lipca 1993 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 25 lutego 1900 w Rachnówce na Ukrainie. W 1917 ukończył studia na Wydziale Chemii Politechniki Kijowskiej (bez dyplomu), a w 1924 Studium Dramatyczne Ireny Hryniewieckiej w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej był pracownikiem Chemicznego Instytutu Badawczego. Założyciel wytwórni kosmetyków „Krystyna”, która działała również po wojnie.
Debiutował we wrześniu 1924 rolą kolejarza w Podróży po Warszawie Feliksa Szobera w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Warszawie w reżyserii Leona Schillera[1]. Przed II wojną światową występował na deskach teatrów warszawskich, łódzkich i poznańskich. Po 1945 występował na scenach Teatru Powszechnego w Łodzi (1945–1952), Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1952–1955), Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie (1955–1956, także dyrektor), Operetki Śląskiej w Gliwicach (1957–1959, także dyrektor) oraz Estrady Łódzkiej (1960–1963). Później występował gościnnie na kilku innych scenach. Pod koniec swojego życia był najstarszym, czynnym zawodowo aktorem w Polsce.
Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w Pożądaniu w cieniu wiązów Eugene’a O’Neilla w reż. Grzegorza Skurskiego w roli starego farmera (1983), Mgiełce Józefa Hena w reż. Juliusza Janickiego (1986), Umarłym domu Janisa Ritsosa w reż. Krystyny Bogusławskiej (1987) oraz w spektaklu Maestro Jarosława Abramowa-Newerlego w reż. Marka Nowickiego (1989).
W 1930 zadebiutował w filmie rolą Antka w Moralności pani Dulskiej – pierwszym polskim filmie z dialogami nagranymi na płytach gramofonowych, w reż. Bolesława Newolina.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 284b-2-2)[2].
Autor dwóch książek: Wspomnienia starego aktora (1988) i Notatki z planu filmowego (1988).
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Odznaczenia i nagrody
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Juliusz Lubicz-Lisowski w bazie filmpolski.pl
- Juliusz Lubicz-Lisowski w bazie Filmweb
- Juliusz Lubicz-Lisowski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2021-04-09] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Juliusz Lubicz-Lisowski w bazie IMDb (ang.)
- Juliusz Lubicz-Lisowski na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Juliusz Lubicz-Lisowski: Wspomnienia starego aktora. Warszawa: KAW, 1988, s. 9-10. ISBN 83-03-02165-6.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: WACŁAW LUBICZ LISOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-03-07] .
- Aktorzy teatrów łódzkich
- Aktorzy Teatru Powszechnego w Warszawie
- Artyści Teatru Wybrzeże w Gdańsku
- Dyrektorzy teatrów w Polsce
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
- Polscy aktorzy filmowi
- Polscy aktorzy teatralni
- Polscy reżyserzy teatralni
- Urodzeni w 1900
- Zmarli w 1993