Mike Paradinas
![]() Mike Paradinas (2007) | |
Imię i nazwisko |
Michael Robert Paradinas |
---|---|
Pseudonim |
μ-Ziq, Frost Jocke, Gary Moscheles, Jake Slazenger, Kid Spatula, Tusken Raiders |
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Gatunki |
muzyka elektroniczna, IDM, techno, ambient techno, drill and bass |
Zawód | |
Aktywność |
od lat 80. |
Wydawnictwo | |
Strona internetowa |
Mike Paradinas, znany jako μ-Ziq (ur. 26 września 1971 w Wimbledonie) – brytyjski muzyk elektroniczny, kompozytor i producent muzyczny. Założyciel wytwórni płytowej Planet Mu.
Życiorys i twórczość
[edytuj | edytuj kod]Paradinas urodził się 26 września 1971 w Wimbledonie, dorastał w różnych miejscach Londynu[1]. Po raz pierwszy zaczął tworzyć muzykę w wieku 20 lat w domu, gdy nadal mieszkał z matką. Miał do dyspozycji czterościeżkowy magnetofon i ograniczony sprzęt[2]. Na początku lat 80. zaczął grać na instrumentach klawiszowych słuchając takich zespołów, jak The Human League i New Order. W połowie lat 80. dołączył do kilku zespołów, grał osiem lat jako klawiszowiec w grupie Blue Innocence. W tym czasie tworzył na własną rękę używając syntezatorów i zapisując materiał na czterościeżkowym magnetofonie. Kiedy Blue Innocence rozpadł się w 1992 roku, Paradinas i basista Francis Naughton kupili oprogramowanie i ponownie nagrali część starego materiału Paradinasa[1]. Wcześniej, w 1991 roku, podczas studiów na wydziale architektury na Uniwersytecie Kingston Paradinas rozpoczął działalność pod pseudonimem µ-Ziq. Porzucił studia, by skoncentrować wszystkie swoje wysiłki na muzyce[3].
26 listopada 1993 roku ukazał się debiutancki album Paradinasa (pod pseudonimem µ-Ziq), Tango N'Vectif, wydany przez Rephlex Records. Wszystkie utwory skomponowali Paradinas i Naughton. Zdjęcie na okładce wykonał Richard James, współwłaściciel Rephlex Records[4]. W 1994 roku ukazał się drugi album Paradinasa, Bluff Limbo. Pomimo promocyjnego nakładu 1000 egzemplarzy szybko zyskał rozgłos, trafiając nawet na listę 50 najlepszych albumów tego roku NME[3].
Kolejnym wydawnictwem Paradinasa (wydanym nadal pod szyldem µ-Ziq) była podwójna EP-ka The Auteurs Vs µ-Ziq z października 1994 roku, zrealizowana wspólnie z zespołem The Auteurs. Utwory napisał jeden z członków zespołu, Luke Haines, Paradinas natomiast zajął się ich remiksem i produkcją. Płytę wydały wspólnie Virgin Records i jej filia, Hut Recordings[5]. Mimo że EP-ka nie okazała się najważniejszą pozycją w kategorii sprzedaży, Virgin zdecydowała się podpisać z Paradinasem kontrakt[1], co nastąpiło w 1995 roku. Paradinas planował wydanie pod szyldem Virgin własnego albumu, Salsa With Mesquite. Ponieważ Virgin nie miała w tym czasie dystrybutora tego rodzaju muzyki, więc przystała na pomysł stworzenia przez Paradinasa nowej wytwórni. Muzyk zaproponował nazwę Planet Mu, w nawiązaniu do nazwy Planet E, wytwórni Carla Craiga oraz do tytułu jednego ze swoich wczesnych, niewydanych utworów i do nazwy swojego domowego studia[6]. Paradinas mógł wydawać zarówno własne nagrania, jak i nagrania artystów. W zawartej umowie znalazł się też zapis o nieograniczonym nagrywaniu pod różnymi pseudonimami, z czego muzyk skwapliwie skorzystał wydając jeszcze w tym samym, 1995 roku trzy albumy, pod pseudonimami Tusken Raiders i Jake Slazenger (Makesaracket)[1].
W 1996 roku Paradinas nawiązał współpracę z Richardem Jamesem nagrywając dla wytwórni Rephlex wspólny album Mike and Rich; w tym samym roku podpisał kontrakt z Warp Records na realizacje swojego drugiego albumu pod pseudonimem Jake Slazenger, Das Ist Ein Groovy Beat, Ja[3]. Kolejnymi jego albumami wydanym w tym roku były: Shaped to Make Your Life Easier, wydany pod pseudonimem Gary Moscheles przez belgijskie konsorcjum SSR/Crammed Discs oraz Spatula Freak, wydany pod pseudonimem Kid Spatula przez Reflective Records[1].
W maju 1997 ukazał się jego trzeci właściwy album Lunatic Harness, utrzymany w stylu jungle z elementami hip-hopu i drill and bass w swoim własnym, niepowtarzalnym stylu. W 1998 roku odbył trasę koncertową po Ameryce jako support Björk[3]. Trasa ta wywarła wpływ na album Royal Astronomy z 1999 roku, utrzymany w stylu acid techno, muzyki klasycznej i hip-hopu[1]. Albumem tym Paradinas zadebiutował na rynku amerykańskim. Wydania albumu oraz popularyzacji nagrań artysty w Ameryce podjęła się wytwórnia Astralwerks[7].
W 2003 roku wydał Bilious Paths, pierwszy album pod pseudonimem µ-Ziq, które ukazał się w wytwórni Planet Mu. W 2007 roku Planet Mu wydała jego kolejny album, Duntisbourne Abbots Soulmate Devastation Technique. Na początku 2013 roku artysta wydał (pod pseudonimem Heterotic) wspólnie z żoną Larą Rix-Martin album Love & Devotion. W 2014 roku ukazał się jego album Rediffusion, w 2015 – kompilacja XTEP, w 2016 – dwa cyfrowe zbiory rzadkich lub niewydanych nagrań artysty, RY30 Trax i Aberystwyth Marine, a 2018 roku – kolejny album z tego cyklu, Challenge Me Foolish[1]. Ten ostatni zawierał wybór niepublikowanych utworów z późnych lat 90., które powstały mniej więcej w tym samym czasie, gdy Paradinas supportował Björk i tworzył album Royal Astronomy[8].
W 2020 roku z okazji 24-lecia Planet MU ukazała się kompilacja PlanetMµ25, na której znalazły się nagrania spod znaku footwork, braindance i muzyki eksperymentalnej, reprezentowane przez takich twórców jak: East Man & Streema („Know Like Dat”), Konx-Om-Pax („Rez (Skee Mask Remix)”), Bogdan Raczynski („tteosintae”), Rui Ho („Hikari”), FARWARMTH („Shadows In The Air”), czy Meemo Comma („Tif'eret”)[9]. Paradinas wydał kolejne albumy: w 2022 roku: Goodbye, Magic Pony Ride i Hello, w 2023 – 1977 i w 2024 – Grush[1].
Znaczenie
[edytuj | edytuj kod]Zdobywając sławę w latach 90. jako melodyjny, awangardowy producent elektroniczny, Mike Paradinas był rówieśnikiem takich eksperymentalnych artystów jak Luke Vibert, Squarepusher i Aphex Twin[10].
Stał się jednym z niewielu przedstawicieli muzyki elektronicznej, który stworzył rozpoznawalne i spersonalizowane brzmienie, łącząc jednocześnie daleko idący eksperymentalizm z przystępnością wyrażoną przez chwytliwe melodie i rytmy. Osiągnął dobre wyniki sprzedaży swoich płyt pozostając przy tym wiernym pionierskiemu duchowi undergroundu[3]. Miranda Remington z magazynu The Quietus określiła wznowiony w 2022 roku album Lunatic Harness, „arcydziełem Paradinasa” i „klasykiem ery IDM, który (…) rozbrzmiewa krystaliczną błogością”. Jego rytmiczne deformacje zapowiadały [w 1997] spektrum gatunków w Planet Mu, zakorzenionych w jungle, techno, hardcore i gabber[2].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W 2013 roku Paradinas poślubił Larę Rix-Martin, która również jest muzykiem. Wydaje własne nagrania pod pseudonimem Meemo Comma oraz prowadzi własną wytwórnię muzyczną, Objects Limited[11].
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]Jako µ-Ziq
[edytuj | edytuj kod]Lista na podstawie Discogs[12]:
Albumy studyjne
[edytuj | edytuj kod]- Tango n' Vectif (1993)
- Bluff Limbo (1994)
- In Pine Effect (1995)
- Lunatic Harness (1997)
- Royal Astronomy (1999)
- Bilious Paths (2003)
- Duntisbourne Abbots Soulmate Devastation Technique (2007)
- Chewed Corners (2013)
- Somerset Avenue Tracks (1992-1995) (2013)
- Aberystwyth Marine (2016)
- RY30 Trax (2016)
- Challenge Me Foolish (2018)
- Scurlage (2021)
- Magic Pony Ride (2022)
- Hello (2022)
- 1977 (2023)
- Mix For Bleep (2023, kaseta, mixtape)
- Grush (2024)
EP-ki
[edytuj | edytuj kod]- Phi*1700 (U/V) (1994)
- µ-Ziq Vs The Auteurs (1994)
- Salsa with Mesquite (1995)
- Dauphine (1995)
- Urmur Bile Trax Volume 1 (1997)
- Urmur Bile Trax Volume 2 (1997)
- My Little Beautiful (1997)
- Brace Yourself (1998)
- The Fear (1999)
- http://the-raft.com EP (1999)
- Ease Up (2005)
- XTEP (2013)
- Rediffusion (2014)
- Pthagonal EP) (2017)
- D Funk EP) (2018)
- Goodbye) (2022)
- Galope) (2023)
Single
[edytuj | edytuj kod]- „Royal Astronomy” (1999)
- „The Hwicci Song” (1999)
Kompilacje
[edytuj | edytuj kod]- Urmur Bile Trax Volume 1 Volume 2 (1997)
- XTLP (2015)
- Furthur Electronix Trax (2022)
Jako Tusken Raiders
[edytuj | edytuj kod]Lista na podstawie Discogs[13]:
Albumy studyjne
[edytuj | edytuj kod]- Boundary Road (2021)
EP-ki
[edytuj | edytuj kod]- Bantha Trax (1995)
- Bantha Trax Vol. 2 (1999)
- The Motorbike Track (1999)
- Inchstar Static EP (2018)
- Bantha Trax Vol. 3 (2020)
- Housewerk EP (2021)
- Housewerk Vol.2 (Deep Clean) (2021)
- Housewerk Vol.3 (2021)
- Housewerk Vol.4 (2021)
- Housewerk Vol.5 (2021)
- Housewerk Vol.6 (2021)
- Piano Track (2022)
- Bantha Trax Vol.4 (2022)
- Housewerk Vol.7 (2022)
- Bantha Trax Vol.5 (2023)
Kompilacje
[edytuj | edytuj kod]- Housewerk Vol.1 & Vol.2 (2022)
- Housewerk 3 / 4 (2023)
- Housewerk 5 / 6 (2023)
Jako Jake Slazenger
[edytuj | edytuj kod]Lista na podstawie Discogs[14]:
Albumy
[edytuj | edytuj kod]- Makesaracket (1995)
- Das Ist Ein Groovybeat, Ja (1996)
- Drops A Deuce (2020)
- Ace In The Hole (2020)
EP-ki
[edytuj | edytuj kod]- Megaphonk (1995)
- Nautilus (1996)
Single
[edytuj | edytuj kod]- „Pewter Dragon” / „On The Street” (2006)
Jako Kid Spatula
[edytuj | edytuj kod]Lista na podstawie Discogs[15]:
Albumy
[edytuj | edytuj kod]- Spatula Freak (1995)
- Full Sunken Breaks (2000)
- Meast (2004)
Single
[edytuj | edytuj kod]- „Unity Gain” / „Hard Love” (1999) z Jegą
Jako Gary Moscheles
[edytuj | edytuj kod]Lista na podstawie Discogs[16]:
Albumy
[edytuj | edytuj kod]- Shaped to Make Your Life Easier (1996)
Jako Heterotic
[edytuj | edytuj kod]Kolaboracyjny projekt Mike’a Paradinasa i Lary Rix-Martin[17]:
Albumy
[edytuj | edytuj kod]- Love & Devotion (2013)
- Weird Drift (2014)
Ep-ki
[edytuj | edytuj kod]- Rain (Ft. Vezelay) (2014)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h John Bush: µ-Ziq Biography. AllMusic. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ a b Miranda Remington: The Strange World Of… Mike Paradinas. The Quietus. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ a b c d e RA: µ-Ziq. Resident Advisor. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ µ-Ziq – Tango N' Vectif. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ The Auteurs Vs µ-Ziq – The Auteurs Vs µ-Ziq. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Laurent Fintoni: In an orbit of its own: An oral history of Planet Mu. Fact. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Dylan Siegler. Astralwerks’ µ-Ziq Rolls Out ’Royal’. „Billboard”. June 19 1999. 111, s. 35, June 1999. New York: Nielsen Business Media, Inc.. ISSN 0006-2510. [dostęp 2024-07-08]. (ang.).
- ↑ Steph Kretowicz: μ-Ziq: Challenge Me Foolish. crackmagazine.net. [dostęp 2024-07-08]. (ang.).
- ↑ Ben Cardew: Various – PlanetMµ25. Pitchfork. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Andrew Whitehurst: 60 SECONDS WITH: MIKE PARADINAS. DJ Magazine. [dostęp 2024-07-08]. (ang.).
- ↑ Lara Rix-Martin and Mike Paradinas: Peer Reviewed: Mike Paradinas Interviews Lara Rix Martin… & Vice Versa. The Quietus. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ µ-Ziq. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Tusken Raiders. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Jake Slazenger. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Kid Spatula. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Gary Moscheles. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
- ↑ Heterotic. Discogs. [dostęp 2024-07-07]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- µ-Ziq w bazie Discogs.com (ang.)
- Mike Paradinas w bazie Discogs.com (ang.)
- Mike Paradinas w bazie IMDb (ang.)