Edward Brisch
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
8 stycznia 1901 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
9 kwietnia 1960 |
Przyczyna śmierci | |
Zawód, zajęcie | |
Alma Mater |
Edward Gustaw Brisch, także Edaard Gustave Brisch i Edward G. Brisch[1] (ur. 8 stycznia 1901[2] w Łodzi[3], zm. 9 kwietnia 1960 w Toledo[2]) – polsko-brytyjski inżynier mechanik. Twórca klasyfikacji Brischa.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Zdał maturę w Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Łodzi w 1918 roku, a następnie ukończył studia inżynierskie na Politechnice Warszawskiej, a później na Uniwersytecie w Tuluzie. Następnie przez 8 lat pracował jako inżynier w Warszawie[2], w tym m.in. jako zastępca głównego projektanta w Zakładach Mechanicznych URSUS S.A. (1926–1929) oraz kierownik warszawskiej oddziału Citroëna[1], a także inżynier odpowiedzialny za rozwój produkcji krajowej w Państwowych Zakładach Inżynierii (1932–1934)[2][1], jako specjalista od pojazdów opancerzonych[1]. Następnie prowadził własne przedsiębiorstwo consultingowe w Warszawie i w Paryżu[2].
Przed II wojną światową wyjechał do Anglii, gdzie pracował w Ministerstwie Zaopatrzenia w Departamencie Konstrukcji Czołgów[2]. Latem 1939 roku odwiedzał rodzinę w Polsce. Aresztowany przez okupantów niemieckich – uciekł na Łotwę. W 1941 roku Brytyjskie Ministerstwo Wojny, firma Vickers oraz Stafford Cripps – ambasador Wielkiej Brytanii w ZSRR, zaangażowały się w pomoc w przyjeździe Brischa do Anglii, celem wsparcia brytyjskiego przemysłu wojennego. W wyniku działań wojennych – postępującego frontu niemieckiego – jego podróż do Liverpoolu odbyła się poprzez Rygę, Moskwę, Chungking, Rangun, Bombaj i wyniosła około 40 000 km[1]. Brisch pozostawił po sobie notatki z podróży w języku polskim, z których zachowało się 7 pierwszych stron[4].
W 1942 roku ponownie podjął pracę w Departamencie Konstrukcji Czołgów oraz pracował w szkole technicznej Ministerstwa Wojny[3]. W 1947 założył w Londynie firmę doradczą EG Brisch and Partners. Swoją działalnością firma obejmowała kraje europejskie, a także Indie i Stany Zjednoczone[2], gdzie Brisch otworzył oddział w Cleveland (1956) oraz w Toledo. Firma Brischa realizowała zlecenia m.in. dla: Owens-Illinois Glass, Libbey-Owens-Ford , General Electric i Underwood Company. W 1957 roku Brisch przeniósł się z rodziną z Oxshott w Surrey i osiedlił się w Toledo[1]. Brisch był członkiem brytyjskich i amerykańskich towarzystw technicznych, członkiem Royal Society of Arts, Reform Clubu w Londynie i Toledo Torch Clubu[3]. Był autorem kilku prac naukowych[3].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Był synem Leopolda (1858–1927) i Zofii Brisch (1866–1941). Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona zginęła w getcie warszawskim. Drugą żoną została pielęgniarka opiekująca się nim w szpitalu – Susan Rogers (1920–2018)[1]. Miał z nią syna Geralda oraz córki Jennifer i Jill[3]. W Birmie Podczas podróży Brisch nabawił się infekcji płuc. Po przybyciu do Anglii przeszedł pneumonektomię[1]. W wyniku choroby i zabiegu stał się podatny na kolejne infekcje. Zmarł w 1960 roku na zapalenie płuc[4].
Klasyfikacja Brischa
[edytuj | edytuj kod]Opracowaną przez niego w latach 50. XX w. innowacją[5] była Klasyfikacja Brischa – system klasyfikacji materiałów i części. System klasyfikacji wprowadzono dla celów przemysłu inżynieryjnego oraz budownictwa, każdy przedmiot, wykonana praca i wyposażenie miały w nim swój identyfikacyjny numer klasyfikacyjny[6], oparty o kod podstawowy zgodny z jego podstawowymi cechami elementu takimi jak wymiary i kształt oraz kod wtórny zgodnie z jego cechami przetwarzania[7].
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- A New Dragon for St. George, Institution of Production Engineers Journal, t. 33 (3), marzec 1954
- Adaptation of the U.D.C. Form of Notation to Punched Card Techniques, „Royal Society Scientific Information Conference Report”, 1948
- Brisch Building Classification: Prepared for the British Building Documentation Committee, E.G. Brisch and Partners
- Maximum ex minimo, „Institution of Production Engineers Journal”, t 33 (6), 1954
- Production Classification Methods, „Industrial Engineering Handbook”, Nowy York 1956
- Simplification and Atandardisation for Automation, „Institution of Production Engineers Journal”, t. 36 (9), wrzesień 1957
- Special Purposes Classification, 1955
- Subject Analysis in Eighty-one Concepts, „Aslib”, t. 1 (3), 1955
- Standardization Practice, „Engineering Inspection”, wrzesień 1953
- Standardization Without Tears, „Manager”, t. 19, 1951
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h E. G. Brisch: A short biography, „Institution of Production Engineers Journal”, 9, 36, wrzesień 1957, s. 571–582 .
- ↑ a b c d e f g Obituary 1 -- No Title, „The New York Times”, 26 kwietnia 1960, ISSN 0362-4331 [dostęp 2023-12-10] (ang.).
- ↑ a b c d e Special to The New York Times , EDWARD G. BRISCH, CONSULTANT, DIES; Expert on Industrial Coding and Classification Headed Firms in U.S. and Europe, „The New York Times”, 10 kwietnia 1960, ISSN 0362-4331 [dostęp 2023-12-10] (ang.).
- ↑ a b 1941atr, Edward Brisch: From Riga to Rangoon (June-August 1941). A Travelogue [online], Edward Brisch: From Riga to Rangoon (June-August 1941). A Travelogue, 28 stycznia 2018 [dostęp 2023-12-11] (ang.).
- ↑ What is Brisch classification? definition and meaning – BusinessDictionary.com [online], businessdictionary.com, 21 czerwca 2019 [dostęp 2023-12-10] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-21] .
- ↑ Skuteczny wywiadowca, urodzony żołnierz. Ppłk dypl. Ludwik Lucjan Sadowski (1896–1964) [online], Gazeta Częstochowska, 9 lutego 2021 [dostęp 2023-12-11] (pol.).
- ↑ Financial Dictionary – Brisch Classification [online], IndianMoney, 11 grudnia 2023 [dostęp 2023-12-11] (ang.).
- Brytyjscy inżynierowie
- Polscy inżynierowie mechanicy
- Urodzeni w 1901
- Ludzie urodzeni w Łodzi
- Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Łodzi
- Absolwenci Politechniki Warszawskiej
- Absolwenci uczelni we Francji
- Ludzie związani z Toledo (Ohio)
- Ludzie związani z Londynem
- Przedsiębiorcy II Rzeczypospolitej
- Brytyjscy przedsiębiorcy
- Zmarli na choroby układu oddechowego
- Zmarli w 1960