Zamek w Windsorze: Różnice pomiędzy wersjami
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
[wersja nieprzejrzana] | [wersja przejrzana] |
Znaczniki: Wycofane VisualEditor |
→Historia: Nie wyprzedzajmy faktów! Znaczniki: Ręczne wycofanie zmian Z urządzenia mobilnego Z wersji mobilnej (przeglądarkowej) |
||
Linia 46: | Linia 46: | ||
== Historia == |
== Historia == |
||
W czasie [[Angielska wojna domowa#I angielska wojna domowa|wojny domowej w latach 1642–1649]] w zamku przetrzymywano setki więźniów wojennych. Został on zdobyty w 1642 i przekształcony w kwaterę główną sił parlamentarnych aż do końca wojny. Najprawdopodobniej zwykli żołnierze więzieni byli w lochach ''Curfew Tower'' (dosłownie „baszta Godziny Policyjnej”). Dużą część jeńców stanowili oficerowie wysokiej rangi wojska monarchii lub członkowie lojalnej szlachty. Więźniowie byli rozmieszczani w różnych basztach oraz pomieszczeniach zamku, a większość spędziła tam miesiące lub lata: ''czas wystarczający, by wyryć na ścianach swe nazwiska i herby''. Niektóre z tych śladów zachowały się w pokoju znajdującym się nad bramą błędnie zwaną Normandzką. Najznamienitszym więźniem na zamku w Windsorze był król [[Karol I Stuart|Karol I]], przetrzymywany na zamku przez kilka dni w 1647 oraz w styczniu roku następnego. Po egzekucji ciało króla znalazło się w Windsorze i pogrzebane zostało bez żadnych ceremonii w kaplicy świętego Jerzego, w krypcie [[Henryk VIII Tudor|Henryka VIII]] i królowej [[Jane Seymour (królowa)|Jane Seymour]].{{clear|left}} |
W czasie [[Angielska wojna domowa#I angielska wojna domowa|wojny domowej w latach 1642–1649]] w zamku przetrzymywano setki więźniów wojennych. Został on zdobyty w 1642 i przekształcony w kwaterę główną sił parlamentarnych aż do końca wojny. Najprawdopodobniej zwykli żołnierze więzieni byli w lochach ''Curfew Tower'' (dosłownie „baszta Godziny Policyjnej”). Dużą część jeńców stanowili oficerowie wysokiej rangi wojska monarchii lub członkowie lojalnej szlachty. Więźniowie byli rozmieszczani w różnych basztach oraz pomieszczeniach zamku, a większość spędziła tam miesiące lub lata: ''czas wystarczający, by wyryć na ścianach swe nazwiska i herby''. Niektóre z tych śladów zachowały się w pokoju znajdującym się nad bramą błędnie zwaną Normandzką. Najznamienitszym więźniem na zamku w Windsorze był król [[Karol I Stuart|Karol I]], przetrzymywany na zamku przez kilka dni w 1647 oraz w styczniu roku następnego. Po egzekucji ciało króla znalazło się w Windsorze i pogrzebane zostało bez żadnych ceremonii w kaplicy świętego Jerzego, w krypcie [[Henryk VIII Tudor|Henryka VIII]] i królowej [[Jane Seymour (królowa)|Jane Seymour]].{{clear|left}} |
||
== Przypisy == |
== Przypisy == |
Wersja z 16:09, 17 kwi 2021
![]() | |
![]() Zamek w Windsorze (strona wschodnia) | |
Państwo | |
---|---|
Kraj | |
Miejscowość | |
Typ budynku |
zamek królewski |
Rozpoczęcie budowy | |
Ukończenie budowy | |
Położenie na mapie Berkshire ![]() | |
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii ![]() | |
Położenie na mapie Anglii ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Zamek w Windsorze (ang. Windsor Castle) – rezydencja królów angielskich od 1110 roku, położona w mieście Windsor (hrabstwo Berkshire w Anglii).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Windsor_Castle_Upper_Ward_Quadrangle_Corrected_2-_Nov_2006.jpg/220px-Windsor_Castle_Upper_Ward_Quadrangle_Corrected_2-_Nov_2006.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Windsor-castle.jpg/220px-Windsor-castle.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Round_Tower%2C_Windsor_Castle%2C_England_-_Nov_2006.jpg/220px-Round_Tower%2C_Windsor_Castle%2C_England_-_Nov_2006.jpg)
Opis
Zamek składa się z licznych budynków otoczonych murami z wieżami i bramami. Zbudowany został w latach 1070–1086 przez Wilhelma I Zdobywcę, a następnie był rozbudowywany przez kolejnych władców: Edward III wzniósł tu w XIV wieku The Round Tower (Okrągła Wieża), a Edward IV w XV wieku rozpoczął budowę późnogotyckiej St George’s Chapel – kaplicy św. Jerzego, gdzie obecnie nadaje się Order Podwiązki z zachowaniem średniowiecznego ceremoniału (w jej podziemiach znajdują się królewskie groby).
Razem z pałacem Buckingham w Londynie i pałacem Holyrood w Edynburgu jest jedną z głównych oficjalnych rezydencji brytyjskich monarchów. Królowa Elżbieta II przyjmuje tu oficjalnych i prywatnych gości.
Zamek w Windsorze jest największym zamieszkiwanym zamkiem na świecie – ma 800 metrów długości i 19 baszt. Powierzchnia jego podłóg wynosi około 45 000 m².
W swoich wnętrzach mieści cenne zbiory malarstwa, rysunku i wyrobów rzemiosła artystycznego. W 1992 część zamku niemal doszczętnie spłonęła[1]. Dla zebrania funduszy potrzebnych do prac budowlanych udostępniono do zwiedzania część pałacu Buckingham. Po odbudowie zamek ponownie otwarto dla zwiedzających w 1997.
Historia
W czasie wojny domowej w latach 1642–1649 w zamku przetrzymywano setki więźniów wojennych. Został on zdobyty w 1642 i przekształcony w kwaterę główną sił parlamentarnych aż do końca wojny. Najprawdopodobniej zwykli żołnierze więzieni byli w lochach Curfew Tower (dosłownie „baszta Godziny Policyjnej”). Dużą część jeńców stanowili oficerowie wysokiej rangi wojska monarchii lub członkowie lojalnej szlachty. Więźniowie byli rozmieszczani w różnych basztach oraz pomieszczeniach zamku, a większość spędziła tam miesiące lub lata: czas wystarczający, by wyryć na ścianach swe nazwiska i herby. Niektóre z tych śladów zachowały się w pokoju znajdującym się nad bramą błędnie zwaną Normandzką. Najznamienitszym więźniem na zamku w Windsorze był król Karol I, przetrzymywany na zamku przez kilka dni w 1647 oraz w styczniu roku następnego. Po egzekucji ciało króla znalazło się w Windsorze i pogrzebane zostało bez żadnych ceremonii w kaplicy świętego Jerzego, w krypcie Henryka VIII i królowej Jane Seymour.
Przypisy
- ↑ Windsor Castle Fire Report. Royal Berkshire Fire and Rescue Service. [dostęp 4 grudnia 2014]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.). oficjalny raport o pożarze.