The Human League
The Human League – brytyjski zespół muzyczny tworzący muzykę nurtu synth pop i new romantic, założony w 1977 roku. Jest to jedna z najpopularniejszych i najbardziej innowacyjnych brytyjskich grup początku lat 80. Ma na swoim koncie ponad 20 milionów sprzedanych płyt[1]. Twórczość The Human League wywarła duży wpływ na oblicze muzyki lat 80., była także inspiracją dla takich zespołów jak Culture Club czy Soft Cell.
![]() The Human League w 2007 roku. | |
Rok założenia | |
---|---|
Pochodzenie | |
Gatunek | |
Aktywność |
od 1977 |
Wydawnictwo |
Virgin Records i in. |
Powiązania | |
Skład | |
Philip Oakey Susan Ann Sulley Joanne Catherall | |
Byli członkowie | |
Martyn Ware Ian Craig Marsh Philip Adrian Wright Ian Burden Jo Callis | |
Instrumentarium | |
syntezator | |
Strona internetowa |
Historia
edytujPierwszy singel zespołu, „Being Boiled”, ukazał się w 1978 roku, a pierwszy longplay, Reproduction, został wydany rok później. Z tego albumu pochodził utwór „Empire State Human”, który dostał się na brytyjską listę singli. Kolejna płyta ukazała się w 1980 roku i została zatytułowana Travelogue. Dotarła ona do 16. miejsca na liście sprzedaży w Wielkiej Brytanii[2]. Mimo tego zespół wciąż nie mógł zdobyć szerszej popularności. Większość singli okazywała się klęskami komercyjnymi i na początku lat 80. grupa popadła w kłopoty finansowe. Ian Craig Marsh i Martyn Ware opuścili zespół i założyli nową grupę Heaven 17.
Dużą międzynarodową popularność przyniosła grupie wydana w 1981 roku płyta Dare, na której znalazły się cztery wielkie przeboje: „Don't You Want Me” (największy hit zespołu – numer 1 zarówno w USA, jak i w Wielkiej Brytanii), „Love Action”, „Open Your Heart” oraz „The Sound of the Crowd”. Album ten nie tylko zajął czołowe miejsca na listach sprzedaży, ale i zebrał pozytywne opinie od krytyków, którzy chwalili płytę za awangardowość. Następnie zespół wydał dwa minialbumy: kolekcję remiksów Love and Dancing w 1982 roku (jako The League Unlimited Orchestra) oraz Fascination! w 1983 z wielkim hitem „(Keep Feeling) Fascination”.
Kolejna płyta długogrająca ukazała się w 1984 roku i została zatytułowana Hysteria. Nie zdobyła ona takiej popularności jak Dare, choć trzy single z niej pochodzące osiągnęły sukces na brytyjskich listach przebojów (m.in. ,,The Lebanon” i „Louise”). Piąty studyjny album, zatytułowany Crash, ukazał się w 1986 roku. Dotarł on do pierwszej dziesiątki na brytyjskiej liście albumów, a w Stanach Zjednoczonych sprzedawał się o wiele lepiej niż Hysteria. Pierwszy singel, „Human”, dotarł do 1. miejsca w USA, stając się jednym z największych przebojów grupy. Dwa lata później w sprzedaży ukazała się pierwsza kompilacja hitów The Human League, Greatest Hits.
W 1990 roku wydana została kolejna płyta, Romantic?, która jednak okazała się porażką komercyjną. Oceny krytyków były również negatywne i w rezultacie kontrakt zespołu z wytwórnią Virgin Records został zawieszony. W roku 1995 powstał longplay Octopus, który odniósł spory sukces, a singel „Tell Me When” dotarł do Top 10 w Wielkiej Brytanii. W 2001 roku światło dzienne ujrzał album Secrets. Promowały go dwa single – pierwszy z nich, „All I Ever Wanted” dotarł do miejsca 47. w Wielkiej Brytanii. W grudniu 2010 grupa wyruszyła w brytyjską trasę koncertową. Dziewiąta płyta The Human League, pt. Credo, miała swoją premierę w marcu 2011, a promowały ją single „Night People” i „Never Let Me Go”.
Członkowie zespołu
edytuj- Philip Oakey: wokal, instrumenty klawiszowe (1977–nadal)
- Martyn Ware: instrumenty klawiszowe (1977–1980)
- Ian Craig Marsh: instrumenty klawiszowe (1977–1980)
- Philip Adrian Wright: instrumenty klawiszowe (1978–1986)
- Susan Ann Sulley: wokal (1980–nadal)
- Joanne Catherall: wokal (1980–nadal)
- Ian Burden: instrumenty klawiszowe, elektryczna gitara basowa (1981–1987)
- Jo Callis: instrumenty klawiszowe, gitara elektryczna (1981–1985)
Dyskografia
edytuj
Albumyedytuj
|
Singleedytuj
|
Przypisy
edytuj- ↑ Human League Back In Big League. www.contactmusic.com, 2010-01-11. [dostęp 2010-12-11]. (ang.).
- ↑ Chart Stats – The Human League – Travelogue. www.chartstats.com. [dostęp 2010-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-23)]. (ang.).