Silikony
Syntetyczne polimery krzemoorganiczne
Silikony[a] – syntetyczne polimery krzemoorganiczne o strukturze siloksanów, w których wszystkie atomy krzemu połączone są z grupami alkilowymi (najczęściej metylowymi lub etylowymi) lub arylowymi (najczęściej fenylowymi). W zależności od warunków produkcji otrzymuje się je w postaci olejów lub żywic silikonowych, a także elastomerów. Silikony mają większą odporność chemiczną i termiczną od siloksanów, w których atomy krzemu połączone są z atomami wodoru[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Siloxane.svg/200px-Siloxane.svg.png)
(R = grupa alkilowa lub arylowa)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Dimethylpolysiloxan.svg/200px-Dimethylpolysiloxan.svg.png)
Właściwości
edytuj- niepalność
- odporność termiczna i chemiczna
- odporność na promieniowanie ultrafioletowe
- dobra elektroizolacyjność i smarność
Zastosowanie
edytuj- oleje i smary lub ich składniki
- składniki żywic
- do produkcji lakierów i kauczuków
- w budownictwie jako materiały uszczelniające (szczeliwa silikonowe) i łączące (silikony strukturalne)
- w medycynie, między innymi do produkcji opatrunków i implantów piersi, do produkcji soczewek kontaktowych (soczewki silikonowo-hydrożelowe), cewników
- we włókiennictwie do preparacji włókien poliestrowych
- w kosmetyce jako składniki szamponów, odżywek (pełnią funkcje nabłyszczającą, chroniącą włosy). Stosuje się je również w podkładach do twarzy.
- w przemyśle jako podstawowy surowiec do budowy form silikonowych
Zobacz też
edytujUwagi
edytuj- ↑ Czasami płytkami silikonowymi niepoprawnie nazywa się płytki krzemowe (błędne tłumaczenie z ang. silicon plate), wykonane z monokrystalicznego krzemu.
Przypisy
edytuj- ↑ Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, t. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2002, s. 724–727, ISBN 83-01-13817-3 .
Kontrola autorytatywna (strukturalna klasa indywiduów chemicznych):