Kazimierz Górski
Kazimierz Klaudiusz Górski (ur. 2 marca 1921 we Lwowie, zm. 23 maja 2006 w Warszawie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant kraju, trener i działacz piłkarski.
![]() Kazimierz Górski (1973) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko |
Kazimierz Klaudiusz Górski | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce śmierci |
23 maja 2006 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost |
173 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Kazimierz_G%C3%B3rski_2006-03-03.jpg/220px-Kazimierz_G%C3%B3rski_2006-03-03.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/W%C5%82adys%C5%82awowo-Aleja_Gwiazd_K_G%C3%B3rski.jpg/220px-W%C5%82adys%C5%82awowo-Aleja_Gwiazd_K_G%C3%B3rski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Statue_of_Kazimierz_G%C3%B3rski.jpg/220px-Statue_of_Kazimierz_G%C3%B3rski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Prawo_jazdy_Kazimierza_G%C3%B3rskiego.jpg/220px-Prawo_jazdy_Kazimierza_G%C3%B3rskiego.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dd/Kazimierz_Gorski_medal_%26_autograph.jpg/220px-Kazimierz_Gorski_medal_%26_autograph.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Tablica_Kazimierz_G%C3%B3rski_ul._Madali%C5%84skiego_49-51.jpg/220px-Tablica_Kazimierz_G%C3%B3rski_ul._Madali%C5%84skiego_49-51.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/SL270044.jpg/220px-SL270044.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4e/G%C3%B3rski_en_Domarski_in_1973.jpg/220px-G%C3%B3rski_en_Domarski_in_1973.jpg)
Jako piłkarz dysponował świetnym dryblingiem. Ze względu na drobną sylwetkę i wdzięczne ruchy uzyskał przydomek „Sarenka”. Jego styl gry porównywano do stylu gry napastnika Ruchu Chorzów i reprezentacji Polski – Ernesta Wilimowskiego, którego Górski uważał za swój wzór do naśladowania w tamtych czasach[1].
W latach 1966 i 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do triumfu na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium oraz finału igrzysk olimpijskich w 1976 w Montrealu, a także zajęcia 3. miejsca na mistrzostwach świata 1974 w Niemczech Zachodnich. Następnie prowadził kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP – z obydwoma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN, w latach 1991–1995 był jego prezesem.
Ze względu na duże osiągnięcia z reprezentacją Polski nazywany jest „trenerem tysiąclecia”[2]. W plebiscycie Piłki Nożnej został uznany najlepszym polskim trenerem XX wieku[3]. Uhonorowany najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez UEFA – Rubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby).
Życiorys
edytujUrodził się i wychował we lwowskiej dzielnicy Bogdanówka w rodzinie robotniczej na ulicy Gródeckiej 83[4]. Jego ojciec, Maksymilian, pracował w warsztatach kolejowych, angażował się w działalność sportową i polityczną, był obrońcą Lwowa w 1918, członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej i piłsudczykiem, natomiast matka, Zofia z domu Petryst[5], zajmowała się domem. Był najstarszym z siedmiorga rodzeństwa, miał dwóch braci: Jana (ur. 1928), Bolesława (ur. 1930) i cztery siostry: Jadwigę (ur. 1924), Helenę (ur. 1925), Annę (ur. 1926) i Łucję (ur. 1933)[6]. Przed wojną ukończył technikum mechaniczne. Po zajęciu Lwowa przez Armię Radziecką pracował jako mechanik w spółdzielni pracy. W czasie okupacji niemieckiej pracował w warsztatach kolejowych. Po ponownym zajęciu przez Rosjan zgłosił się na ochotnika do wojska polskiego, zaś rodzina wyjechała do Szczecina. W 1944 służył w 8 Zapasowym Pułku Piechoty stacjonującym w Majdanku, a następnie w 1 Zapasowym Pułku Piechoty, z którym dotarł do Warszawy. W 1946 zakończył służbę wojskową i podjął pracę w izbie skarbowej. Pracował tam przez kilka miesięcy[7]. Od 1951 zatrudniony był na etacie w Legii Warszawa[8].
W styczniu 1948 wziął ślub cywilny z warszawianką Marią Stefańczak (ur. 5 października 1919, zm. 22 kwietnia 2005), a w 1962 para wzięła ślub kościelny[9]. Mieli dwójkę dzieci: syna Dariusza (ur. 1953, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem „Piłka Nożna“) oraz córkę Urszulę (ur. 1956, trenerka łyżwiarstwa figurowego, zamieszkała w Grecji).
Kariera piłkarska
edytujKarierę piłkarską rozpoczął w 1935 w RKS Lwów[4], w którym zadebiutował w seniorskich rozgrywkach w 1937 (w meczu z Junakiem Drohobycz) i występował do 1939. Następnie reprezentował barwy Spartaka Lwów (1939–1941), Dynama Lwów (1944). W 1945 został zawodnikiem Legii, w barwach której rywalizował w sezonie 1946/1947 w eliminacjach międzyokręgowych i krajowych o wejście do I ligi. W drugiej fazie eliminacji rozegrał osiem spotkań i zdobył dziewięć goli.
W 1946 w meczu z reprezentacją MO odniósł ciężką kontuzję, po której długo dochodził do zdrowia[10]. 14 marca 1948 zadebiutował w ekstraklasie w wygranym 3:1 meczu u siebie z Polonią Bytom, a 11 kwietnia 1948 w wygranym 2:1 meczu u siebie z Wartą Poznań strzelił swoją pierwszą bramkę. Ostatni mecz ligowy rozegrał 9 sierpnia 1953 w zremisowanym 1:1 meczu wyjazdowym z Lechem Poznań, w którym w 65. minucie zmienił Andrzeja Cehelika[11]. Łącznie rozegrał 81 meczów ligowych, w których strzelił 34 gole.
Kariera reprezentacyjna
edytujW reprezentacji Polski rozegrał jeden mecz, 26 czerwca 1948 w Kopenhadze. Polski zespół pod wodzą selekcjonera Zygmunta Alfusa rozegrał mecz towarzyski z reprezentacją Danii, który zakończył się porażką Biało-Czerwonych 0:8, a Górski w 34. minucie został zmieniony przez Józefa Kohuta[12].
Mecze w reprezentacji
edytujLp. | Data | Miasto | Rywal | Wynik | Rozgrywki |
---|---|---|---|---|---|
1. | 26.06.1948 | Kopenhaga, Dania | Dania | 0:8 | towarzyski |
Kariera trenerska
edytujGórski ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952, a później studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980. Jeszcze jako aktywny zawodnik prowadził rezerwy Legii. W latach 1952–1953 był instruktorem na wakacyjnych centralnych obozach juniorów. W 1953 został asystentem pierwszego trenera Legii, Wacława Kuchara. W 1954 został samodzielnym trenerem Marymontu Warszawa. Następnie w latach 1955–1959 trenował reprezentację Polski U-19. W latach 1959 oraz 1960–1962 kierował Legią, z którą zdobył wicemistrzostwo Polski (1960) oraz zajął 3. miejsce w ekstraklasie (1961). W latach 1961–1962 był trenerskim konsultantem w Stali Kraśnik[13][14]. Potem był trenerem Lublinianki (1963–1964), Gwardii Warszawa (1964–1966), reprezentacji młodzieżowej do lat 23 (1966–1970) oraz w 1973 ŁKS Łódź. W latach 1957–1970 wielokrotnie współpracował z selekcjonerami reprezentacji A. W 1970 został konsultantem w Motorze Lublin[15].
Trener reprezentacji
edytujKazimierz Górski w 1966 wraz z Klemensem Nowakiem i Antonim Brzeżańczykiem współprowadził jako trener reprezentację Polski w trzech meczach: towarzyskim z NRD (0:2) oraz Luksemburgiem (4:0) i Francją (1:2) w ramach eliminacji mistrzostw Europy 1968.
W grudniu 1970 został samodzielnym trenerem, zastępując na stanowisku Ryszarda Koncewicza. Decyzja o powierzeniu prowadzenia reprezentacji Polski Górskiemu była dla wielu zaskoczeniem[16]. Jako trener kadry zadebiutował 5 maja 1971 w Lozannie w wygranym 4:2 meczu towarzyskim ze Szwajcarią. Reprezentacja pod wodzą Górskiego osiągnęła największe sukcesy w swojej historii: triumf w turnieju olimpijskim 1972 w Monachium po zwycięstwie w finale 2:1 z Węgrami oraz 3. miejsce na mistrzostwach świata w 1974 w Niemczech po zwycięstwie w decydującym meczu 1:0 z Brazylią. Drużyna Górskiego dwukrotnie rywalizowała również w eliminacjach do ME (1972, 1976), nie udało jej się jednak awansować do turnieju finałowego. W 1976 Polska sięgnęła po srebrny medal na turnieju olimpijskim 1976 w Montrealu, co uznano w kraju za porażkę, a Górski po igrzyskach podał się do dymisji. Łącznie w latach 1966–1976 prowadził reprezentację Polski w 72 oficjalnych meczach (41 zwycięstw, 14 remisów, 17 porażek[17], bramki 138–66).
Kariera w Grecji
edytujPo zakończeniu pracy z reprezentacją wyjechał do Grecji trenować kluby tamtejszej ligi: Panathinaikos AO (1976–1978: mistrzostwo Grecji 1977, Puchar Grecji 1977, Puchar Bałkanów 1977), AGS Kastoria (1978–1980: Puchar Grecji 1980), Olympiakos SFP (1980–1981: mistrzostwo Grecji 1980 i 1981, Puchar Grecji 1981). W 1981 wrócił do Polski, by w latach 1981–1982 trenować po raz trzeci Legię Warszawa, po czym znów wyjechał do Grecji trenować Olympiakos (mistrzostwo 1983) oraz Ethnikos Pireus (1983–1985). W sezonie 1985/1986 był ponownie zatrudniony w Panathinaikosie (wg różnych źródeł jako pierwszy szkoleniowiec, asystent, dyrektor techniczny bądź doradca prezesa; zespół zdobył wtedy mistrzostwo i puchar).
Działacz PZPN
edytujPo zakończeniu kariery trenerskiej wrócił do Polski; od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1987–1991 był wiceprezesem, a w latach 1991–1995 prezesem federacji. Od 1976 był członkiem honorowym, a od 3 lipca 1995 honorowym prezesem PZPN.
Epizody polityczne
edytujW okresie PRL był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[18]. W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora w wyborach parlamentarnych w 1991 z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[19]. Również bez skutku kandydował w wyborach parlamentarnych w 1993 do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa.
Telewizja
edytujW programie Za chwilę dalszy ciąg programu przedstawiał cykl „Księga przysłów polskich”[20]. W 2006 komentował spotkania piłkarskie[21].
Śmierć i pogrzeb
edytujZmarł 23 maja 2006 po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej w wieku 85 lat[22]. 2 czerwca 2006 spoczął w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (A29-tuje-8)[23]. W pogrzebie Górskiego uczestniczyli m.in. prezydent Polski Lech Kaczyński, premier Polski Kazimierz Marcinkiewicz, prezydent FIFA Joseph Blatter. Mszę pogrzebową odprawił prymas Polski kard. Józef Glemp[24]. Charakterystycznym elementem nagrobka jest wykonana z brązu piłka z nazwami najważniejszych dla niego miejsc (Lwów, Warszawa, Wembley, Monachium, Ateny)[25].
Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem mistrzostw świata w 2006 w Niemczech.
Sukcesy szkoleniowe
edytujLegia Warszawa
edytuj- Wicemistrzostwo Polski: 1960
- 3. miejsce w ekstraklasie: 1961
- 1/4 finału Pucharu Zdobywców Pucharów: 1982
Reprezentacja Polski
edytuj- 3. miejsce w mistrzostwach świata: 1974
- Mistrzostwo olimpijskie: 1972
- Wicemistrzostwo olimpijskie: 1976
Panathinaikos AO
edytuj- Mistrzostwo Grecji: 1977
- Puchar Grecji: 1977
- Puchar Bałkanów: 1977
AGS Kastoria
edytuj- Puchar Grecji: 1980
Olympiakos SFP
edytuj- Mistrzostwo Grecji: 1980, 1981, 1983
- Puchar Grecji: 1981
Indywidualne
edytuj- Trener XX wieku w Polsce w plebiscycie Piłki Nożnej: 2000
- Super Wiktor: 2006
- Trener stulecia PZPN: 2019[26]
Odznaczenia i wyróżnienia
edytuj- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie (2006, za wybitne zasługi dla polskiego sportu)[27]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006)[28]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1996)[29]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)[30]
- Medal im. dr. Henryka Jordana
- Złota Odznaka PZPN (1972)[31]
- Złoty Medal Zasługi dla FIFA: 2001
- Doktor honoris causa AWFiS w Gdańsku (2003)[32]
- Rubinowy Order Zasługi UEFA (Order of Merit in Ruby) – pośmiertnie (2006)[33]
- Honorowy obywatel: Lwowa, Płocka, Lubaczowa i Reszla[34]
Upamiętnienie
edytuj- Imię Kazimierza Górskiego przyjęto jako patronat dla następujących obiektów:
- Stadion w Dusznikach-Zdroju – pierwszy stadion jego imienia (od 2003)
- Szkoła podstawowa w Wierzbicy
- Szkoła Mistrzostwa Sportowego w Łodzi
- Ośrodek Przygotowań Piłkarskich w Straszęcinie
- Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Krakowie
- Stadion Wisły Płock
- Stadion Hetmana Byczyny w Byczynie
- Ulica przy AWFiS w Gdańsku
- Ulica przy Hali Mistrzów we Włocławku
- Ulica przy hali sportowej w Gdyni
- Zespół Szkół w Dobrczu
- Gimnazjum w Resku
- Gimnazjum w Bolechowo-Osiedle
- Gimnazjum w Poraju
- Gimnazjum w Burkacie
- Gimnazjum nr 5 w ZS nr 4 w Tychach
- Gimnazjum w Rojewie
- Szkoła Podstawowa w Lejkowie
- Rondo w Gniewinie
- Hala sportowa w Reszlu
- Hala sportowa w Drzemlikowicach
- Szkoła Podstawową nr 37 w Białymstoku
- Publiczne Gimnazjum w Widuchowej
- W 2007 powstała Fundacja im. Kazimierza Górskiego z siedzibą w Warszawie, na czele której od 2012 stoi Janusz Jesionek[35].
- W styczniu 2008 w Rzeszowie odsłonięto pomnik upamiętniający Kazimierza Górskiego wykonany w formie piłki z inskrypcjami stanowiącymi cytaty trenera: „Piłka jest okrągła, a bramki są dwie. Albo my wygramy, albo oni”[36].
- 28 czerwca 2012 Sejm RP przez aklamację przyjął uchwałę wzywającą do nadania Stadionowi Narodowemu w Warszawie imienia Kazimierza Górskiego:
Sejm, wyrażając wdzięczność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybitniejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej, wnioskuje o nazwanie jego imieniem Stadionu Narodowego w Warszawie.
- 29 czerwca 2012 na budynku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, w którym w latach 1973–2006 mieszkał Górski, odsłonięto tablicę pamiątkową[37].
- W 2014 Poczta Polska wyemitowała upamiętniający Kazimierza Górskiego znaczek pocztowy o nominale 2,35 zł należący do serii „Wybitni polscy trenerzy”[38].
- 26 marca 2015 pod Stadionem Narodowym w Warszawie odsłonięto brązowy pomnik Kazimierza Górskiego[39].
- 13 grudnia 2020 rozpoczął kursowanie pociąg TLK „Górski” spółki PKP Intercity na trasie Rzeszów–Szczecin[40].
- 26 lutego 2020 Poczta Polska wyemitowała w nakładzie 1 miliona sztuk upamiętniający Kazimierza Górskiego znaczek pocztowy o nominale 4 złotych[41].
- 3 marca 2021 Kazimierz Górski został patronem Szkoły Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej. Do tego wówczas odsłonięto tablicę poświęconą patronowi szkoły[42].
- 10 października 2021 Kazimierz Górski został patronem Stadionu Narodowego w Warszawie[43].
- 9 listopada 2021 na budynku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, odsłonięto mural mu poświęcony[44].
Zobacz też
edytujUwagi
edytuj- ↑ Bez danych z sezonów 1945–1947.
Przypisy
edytuj- ↑ „Wprost”, s. 90, maj 2009.
- ↑ Historia: Kalendarium Legii (2 marca): Kazimierz Górski – Trener Tysiąclecia. Legia Warszawa. [dostęp 2021-04-22].
- ↑ Historia Plebiscytu Tygodnika Piłka Nożna. PiłkaNożna.pl, 24 kwietnia 2012. [dostęp 2024-07-10].
- ↑ a b Jan Cywiński , Jeśli piłka, to tylko we Lwowie [online], wyborcza.pl [dostęp 2021-04-25] .
- ↑ Marta Marek, „Lwowiakiem nie przestałem być...”, czyli o trenerskiej legendzie Kazimierza Górskiego, w: „Kwartalnik Kresowy”, nr 2/2021, s. 178–179, ISSN 2719-8464
- ↑ Mirosław Wlekły , Górski. Wygramy my albo oni. Pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, s. 26, ISBN 978-83-240-6210-2 .
- ↑ Stefan Szczepłek. Warszawski szlak pana Kazimierza. „Skarpa Warszawska”, s. 44, marzec 2021.
- ↑ Kazimierz Górski o całym swoim życiu: Piłka to gra prosta. sport.pl, 14 kwietnia 2006. [dostęp 2020-01-07].
- ↑ Górski: wygrany my albo oni: pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 178, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ Operacja napastnika WKS „Legia” Górskiego, „Kurier Sportowy”, 15 czerwca 1946 [dostęp 2020-09-14] .
- ↑ Liga 1952/1953 – Lech Poznań – Legia Warszawa 1:1 (0:0).
- ↑ Football MATCH: 26.06.1948 Denmark v Poland (ang.).
- ↑ Społeczny Instytut Wydawniczy Znak , Górski: wygrany my albo oni: pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 184, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ Kazimierz Górski w Kraśniku [online], Kraśnik Miasto Sportu, 2 marca 2021 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ Kazimierza Górskiego związki z Lubliniem (wideo). 27 listopada 2013. [dostęp 2021-04-25].
- ↑ Stefan Grzegorczyk , Jerzy Lechowski , Sekrety trenera Górskiego: moje 70 lat, Warszawa: „Pasja”, 1992, s. 83, ISBN 83-900138-1-9, OCLC 749603649 [dostęp 2021-04-25] .
- ↑ Trenerzy reprezentacji [online], PZPN – Łączy nas piłka [dostęp 2022-01-18] .
- ↑ Stefan Szczepłek, Lato ’74 – pierwsza miłość, „Plus Minus”, 23–24 czerwca 2024.
- ↑ Pan Kazimierz wszech czasów [data dostępu: 2006-01-05].
- ↑ Oto, co Kazimierz Górski wyznał tuż przed śmiercią. „To go bolało”. wp.pl, 1 marca 2021. [dostęp 2021-05-15].
- ↑ Górski: wygrany my albo oni: pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 602, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-05-15] .
- ↑ Kazimierz Górski nie żyje [data dostępu: 2016-05-23].
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie. [dostęp 2019-11-18].
- ↑ Górski: wygrany my albo oni: pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 604, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-05-15] .
- ↑ Stefan Szczepłek. Warszawski szlak pana Kazimierza. „Skarpa Warszawska”, s. 49, marzec 2021.
- ↑ Poznaliśmy jedenastkę stulecia PZPN - Polsat Sport [online], polsatsport.pl [dostęp 2021-04-25] .
- ↑ M.P. z 2006 r. nr 50, poz. 539.
- ↑ M.P. z 2006 r. nr 30, poz. 324.
- ↑ M.P. z 1996 r. nr 27, poz. 282.
- ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972.
- ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.
- ↑ Pierwszy honorowy doktorat dla przedstawiciela polskiej piłki nożnej.
- ↑ Order of Merit in Ruby dla Kazimierza Górskiego [data dostępu: 2006-12-14].
- ↑ Honorowi Obywatele Miasta Reszla.
- ↑ KRS nr: 0000289531
- ↑ Hołd dla trenera Górskiego w Rzeszowie [data dostępu: 2008-08-31].
- ↑ Przy ul. Madalińskiego odsłonięto tablicę poświęconą Kazimierzowi Górskiemu [ZDJĘCIA] [data dostępu: 2012-06-29].
- ↑ 2014.06.27. Wybitni polscy trenerzy. kzp.pl. [dostęp 2024-05-24].
- ↑ Wieczne życie Kazimierza Górskiego, PZPN – Łączy nas piłka, 9 listopada 2021.
- ↑ Nowy pociąg TLK Górski. PKP Intercity uhonorowało legendarnego trenera. rynek-kolejowy.pl. [dostęp 2020-12-14].
- ↑ 2021.02.26. Kazimierz Górski. kzp.pl. [dostęp 2024-05-24].
- ↑ Szkoła Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej nosi imię Kazimierza Górskiego, „Słowo Podlasia”, 4 marca 2021 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ Święto Piłki Nożnej na PGE Narodowym. Kazimierz Górski patronem stadionu. PolskieRadio24.pl, 10 października 2021. [dostęp 2021-10-10].
- ↑ Na bloku, w którym mieszkał Kazimierz Górski, odsłonięto mural z jego wizerunkiem. PZPN – Łączy nas piłka, 9 listopada 2021. [dostęp 2024-07-10].
Bibliografia
edytuj- Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
- Kazimierz Górski, Andrzej Konieczny: Pół wieku z piłką, Wyd. Sport i Turystyka, 1985
- Kazimierz Górski – oficjalny serwis
Linki zewnętrzne
edytuj- Strona poświęcona Kazimierzowi Górskiemu
- Kazimierz Górski w bazie Wikiliga.pl
- Kazimierz Górski na stronie Legia.Net
- Kazimierz Górski w bazie Weltfussball.de (niem.)
- Kazimierz Gorski, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [dostęp 2020-11-27] .
- Kazimierz Górski
- Kazimierz Górski
- Kazimierz Górski w bazie Kopanyi-Myach.info (ukr.)
- Kazimierz Górski w bazie FootballDatabase.eu (ang.)
- Kazimierz Górski w bazie National Football Teams (ang.)