A versción da stanpâ a no l'é ciù suportâ e a poriéiva contegnî di eroî de réiza gràfica. Agiornâ i preferîi do tò motô de riçèrca e dêuviâ câxo mâi a fonçión òrdenâia de stànpa do tò motô de riçèrca.
L'inno o l'é nasciûo into XIX sécolo. A mûxica a l'é stæta prezentâ pe-a primma òtta da-o Pascual Veiga, con o testo da poëxîa Os Pinos de l'Eduardo Pondal, a 'n Certame Musical a l'A Coruña into 1890, indîto pe dâ 'n prémmio pe-a ciù mêgio "marcia regionâle galiçiann-a" pe cöro; a ògni moddo l'inno o l'é stæto sunòu in tâle öccaxión[1]. A primma ezecuçión a l'é avegnûa a-o Gran Tiâtro de l'Avann-a into 1907 graçie a-o lòu do Centro galego locâle formòu da inmigræ[1]. O l'é diventòu inno ofiçiâ da Communitæ outònoma de Galiçia into 1981.
Testo
Galiçian
Zeneize
Que din os rumorosos
na costa verdecente,
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume harpado
co seu ben compasado
monótono fungar?
Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non deas a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.
Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden,
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes,
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.
Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguidades
cumprido fin terán;
pois onde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.
Cös’ o dixe chi mòrmoa
Inta vèrde còsta
A-o raggio trasparente
Da lùnn-a paciónn-a?
Cöse dixan l’âte çimme
De scûo legno cùrvo
Co seu ben mezuòu
Monòtono borbóggio?
Da teu verdeça ingugéito
E da i astri benigni,
confin di verdi castros¹
e de ‘na valorôza ciann-a,
no danni a-a dimenticança
a rustega ruxîa de l’ingiuria;
adesciòu da-o teu seunno
o cheu de Breogàn.
I bon e i generôxi
A nòstra vôxe capiàn,
e co aviditæ ascoltiàn
O nòstro röco son,
Ma sôlo i ignorante,
e i barbari e i testardi,
inbecilli e scûi
no ne capiàn, pròpio no.
I tempi son arivæ
De l’etæ di bardi,
in quæ e vòstre vagheçe
Aviàn fin compreixe,
Donde se segge, gigante
A nòstra vôxe a proclame
A redençion da bónn-a
Naçion de Breogàn.