Συνθήκη του Λατερανού
![]() Οι αντιπρόσωποι του Βατικανού και της Ιταλίας πριν από την υπογραφή της συνθήκης | |
Τύπος | Διμερής συνθήκη |
---|---|
Υπογραφή | 11 Φεβρουαρίου 1929 |
Τοποθεσία | Ρώμη, Ιταλία |
Σε ισχύ | 7 Ιουνίου 1929 |
Υπογράφοντες | |
Γλώσσα | Ιταλικά |
Η Συνθήκη του Λατερανού (ιταλικά: Patti Lateranensi) αποτέλεσε μέρος των Συμφώνων του Λατερανού του 1929, μεταξύ του Βασιλείου της Ιταλίας υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι και της Αγίας Έδρας υπό τον Πάπα Πίο ΙΑ΄, για την επίλυση του μακροχρόνιου Ρωμαϊκού Ζητήματος. Η συνθήκη και τα συναφή σύμφωνα πήραν το όνομά τους από το Παλάτι του Λατερανού, όπου υπογράφηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 1929. Το ιταλικό κοινοβούλιο τα επικύρωσε στις 7 Ιουνίου 1929. Η συνθήκη αναγνώρισε την Πόλη του Βατικανού ως ανεξάρτητο κράτος υπό την κυριαρχία της Αγίας Έδρας. Η ιταλική κυβέρνηση συμφώνησε επίσης να δώσει χρηματική αποζημίωση στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για την απώλεια των Παπικών Κρατών. Το 1947, η Συνθήκη του Λατερανού αναγνωρίστηκε από το Σύνταγμα της Ιταλίας ως ρυθμιστικός παράγοντας των σχέσεων μεταξύ της νέας Δημοκρατίας και της Καθολικής Εκκλησίας.
Περιεχόμενο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Vatican_City_annex.jpg/220px-Vatican_City_annex.jpg)
Τα Σύμφωνα του Λατερανού παρουσιάζονται συχνά ως τρεις ξεχωριστές συνθήκες: μια συνθήκη συνδιαλλαγής 27 άρθρων, μια χρηματοοικονομική σύμβαση τριών άρθρων και ένα εκκλησιαστικό σύμφωνο 45 άρθρων.[1][2][3][4][5][6] Ωστόσο, ο ιστότοπος της Αγίας Έδρας παρουσιάζει την οικονομική σύμβαση ως παράρτημα της συνθήκης συνδιαλλαγής, θεωρώντας ότι τα σύμφωνα αποτελούνται από δύο έγγραφα:[7]
- Μια πολιτική συνθήκη για την αναγνώριση της πλήρους κυριαρχίας της Αγίας Έδρας στο Κράτος της Πόλης του Βατικανού, το οποίο ιδρύθηκε με αυτόν τον τρόπο, συνοδευόμενη από τέσσερα παραρτήματα:
- Χάρτη της επικράτειας του Κράτους του Βατικανού
- Χάρτη των κτιρίων με εξωεδαφικά προνόμια και απαλλαγή από απαλλοτρίωση και φόρους (ανήκουν στην Αγία Έδρα αλλά βρίσκονται στην Ιταλία και δεν αποτελούν μέρος της Πόλης του Βατικανού)
- Χάρτες κτιρίων με απαλλαγή από απαλλοτρίωση και φόρους (αλλά χωρίς εξωεδαφικά προνόμια)
- Μια οικονομική σύμβαση που αποτέλεσε έναν οριστικό διακανονισμό των αξιώσεων της Αγίας Έδρας, εξαιτίας της απώλειας το 1870 των εδαφών και της ακίνητης περιουσίας του.[8][9][10][11][12][13]
- Ένα εκκλησιαστικό σύμφωνο (Κονκορδάτο) που ρύθμισε τις σχέσεις μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και του ιταλικού κράτους
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Text of the Lateran Treaty of 1929». www.aloha.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020.
- ↑ James Brown Scott, "The Treaty between Italy and the Vatican" in Proceedings of the American Society of International Law at Its Annual Meeting (1921–1969), volume 23, (24-27 April 1929), σελ. 13.
- ↑ «Holy See (Vatican City) Government Profile 2017». www.indexmundi.com.
- ↑ «CIA Factbook, "Holy See (Vatican City)"» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2013.
- ↑ «La Chiesa cattolica e il fascismo» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2013.
- ↑ «Scopri StoriaLive». www.pbmstoria.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2013.
- ↑ Pacts between the Holy See and the Kingdom of Italy, 11 February 1929.
- ↑ «index.html». lactualite.tripod.com.
- ↑ John F. Pollard, The Vatican and Italian Fascism, 1929–32: A Study in Conflict (Cambridge University Press 2005 (ISBN 978-0-52102366-5)), σελ. 43.
- ↑ John Whittam, Fascist Italy (Manchester University Press 1995 (ISBN 978-0-71904004-7)), σελ. 77.
- ↑ Gerhard Robbers, Encyclopedia of World Constitutions (Infobase Publishing 2006 (ISBN 978-0-81606078-8)), σελ. 1007.
- ↑ Law Library Journal, volume 99:3, σελ. 590 Αρχειοθετήθηκε 16 May 2012 στο Wayback Machine..
- ↑ "How the Vatican built a secret property empire using Mussolini's millions", The Guardian, 21 Ιανουαρίου 2013.